نقش انسان در بحران آب دجله و فرات 2 و نیم برابر تغییر اقلیم است
سی دی دریا: نتایج یک مطالعه بین المللی به سرپرستی استاد دانشگاه تهران نشان میدهد که مداخلات انسانی، عامل اصلی خشکی و تخریب منابع آبی حوضه دجله و فرات است.
به گزارش سی دی دریا به نقل از دانشگاه تهران، گروهی از محققان دانشگاه تهران به سرپرستی دکتر علی درویشی بلورانی، عضو هیات علمی گروه سنجش از دور و سیستم اطلاعات جغرافیایی (GIS) دانشکده جغرافیا، در همکاری با استادانی از دانشگاه های کویت، ایتالیا و استرالیا، موفق به انتشار مقاله ای در مجله معتبر Environmental Science and Policy شده اند.
این پژوهش که با عنوان"Human interventions and climate change trigger water crisis in the Tigris and Euphrates Basin - ۲۰۲۶" انتشار یافته است، با استفاده از روشی نوآورانه مبتنی بر داده های ماهواره ای، هیدرولوژیکی، کشاورزی و اقلیمی، توانسته است سهم تغییرات اقلیمی را از مداخلات انسانی در بحران آب این حوضه تفکیک کند.
یافته های کلیدی پژوهش نشان میدهد که سهم مداخلات انسانی در ایجاد تنش و تخریب منابع آب ۳۹.۳ درصد است، در صورتی که سهم تغییرات اقلیمی در بحران آب ۱۳.۶ درصد است.
بر اساس نتایج این تحقیق، طی ۴ دهه (۱۹۸۴ تا ۲۰۲۲) میانگین بارندگی ۹.۶ درصدی کاهش داشته و در همین بازه زمانی، میزان تبخیر، ۶.۳ درصدی افزایش پیدا کرده است.
همچنین نتایج پژوهش بیان کننده اینست که آب مخازن سدها در بالادست طی ۳۰ سال اخیر بیشتر از ۱۰۰ درصد افزایش پیدا کرده و سطوح تبخیری جدید به وسعت ۹۵۰۰ کیلومتر مربع بوجود آمده است.
درویشی بلورانی در تشریح اهمیت این تحقیق اظهار داشت: «این حوضه برای ایران از اهمیت ویژه ای برخوردار است، برای اینکه کم آبی یا خشک شدن آن منجر بشکل گیری طوفان های گردوغبار می شود که به صورت مستقیم زندگی مردم ایران، بخصوص در مناطق جنوب غربی کشور را تحت تأثیر قرار می دهد. از جانب دیگر، معیشت مردم عراق نیز بشدت به این رودخانه ها وابسته است.»
وی اضافه کرد: «سدسازی های گسترده در ترکیه، دستکاری منابع آب توسط عراق و توسعه کشاورزی بدون توجه به حقابه های زیست محیطی، بااینکه سبب توسعه کشاورزی در بالادست شده، اما برای مردمان پایین دست دستاوردهای فاجعه باری مانند خشک شدن تالاب ها و تشدید پدیده گردوغبار در غرب آسیا بهمراه داشته است.»
این پروژه که حاصل ۴ سال پژوهش میدانی و تحلیلی است، با به کارگیری نگاهی جامع و تلفیق داده های چندمنبعی ماهواره ای، تحلیل های هیدروکلیماتیک و معادلات بیلان آب، به بررسی روند کاهش منابع آب در این حوضه طی چهار دهه گذشته پرداخته است.
نتایج این مطالعه تاکید می کند که مدیریت بحران آب در حوضه دجله و فرات، بیشتر از آنکه نیازمند سازگاری با تغییر اقلیم یا رویارویی با کانون های گردوغبار باشد، مستلزم مدیریت هوشمندانه مداخلات انسانی، تقویت همکاریهای فرامرزی و تدوین سیاستهای توسعه پایدار در کل حوضه است.
این موفقیت با حمایت بنیاد علم ایران انجام شده است و برای اطلاعات بیشتر درباره ی این پژوهش
اینجا
کلیک کنید.
این مطلب را می پسندید؟
(0)
(0)
تازه ترین مطالب مرتبط
نظرات بینندگان در مورد این مطلب