عکس نخستین موبایل دوربین دار تاریخ
سی دی دریا: مهندسان شرکت شارپ (Sharp) و اپراتور مخابراتی جی-فون (J-Phone) در ژاپن دستگاهی را خلق کردند که بااینکه در زمان خود بیشتر شبیه یک اسباب بازی به نظر می رسید، اما جرقه ای بود که صنعت چندین میلیارد دلاری دوربین های دیجیتال خانگی را به خاکستر تبدیل کرد.
به گزارش سی دی دریا به نقل از خبر آنلاین، به نقل از دیجیاتو، برای درک اهمیت تاریخی J-SH۰۴، باید حال و هوای تکنولوژی در اواخر دهه ۱۹۹۰ و سال ۲۰۰۰ را به خاطر بیاوریم. در آن زمان، نوکیا با مدلهای افسانه ای خود مانند ۳۳۱۰ بر بازار جهانی حکومت می کرد. اوج سرگرمی با یک تلفن همراه، بازی مار (Snake) یا ساختن زنگ های مونوفونیک بود. تلفن ها سنگین، ضخیم و دارای صفحات نمایش کوچک، سیاه و سفید یا در نهایت تک رنگ (Monochrome) سبز و نارنجی بودند.
در نوامبر سال ۲۰۰۰، شرکت شارپ با همکاری اپراتور J-Phone (که بعدها به سافت بانک موبایل تغییر نام داد)، مدل J-SH۰۴ را روانه بازار کرد. این گوشی با استانداردهای امروزی، به طرز خنده داری ضعیف و ابتدائی به نظر می آید، اما در زمان خود یک شاهکار مهندسی بود.
طراحی این گوشی به صورت آب نبات (Candybar) بود، تنها ۷۴ گرم وزن داشت و طول آن حدود ۱۲.۷ سانتی متر بود. صفحه نمایش آن می توانست ۲۵۶ رنگ را نشان دهد (که در دنیای صفحات سیاه و سفید آن زمان، یک موفقیت بزرگ بود). اما قهرمان اصلی این داستان در پشت گوشی قرار داشت: یک حسگر دوربین با رزولوشن ۱۱۰، ۰۰۰ پیکسل، یا به عبارتی دقیق تر ۰.۱۱ مگاپیکسل!
در آن زمان، دوربین های دیجیتال بازار از حسگرهای CCD (دستگاه جفت کننده بار) استفاده می کردند. حسگرهای CCD کیفیت تصویر خوبی داشتند، اما به شدت پرمصرف بودند و باتری یک تلفن همراه کوچک را در عرض چند دقیقه می بلعیدند.
مهندسان شارپ برای حل این مشکل به سراغ تکنولوژی CMOS (نیمه هادی اکسید فلزی مکمل) رفتند. حسگرهای CMOS در آن زمان کیفیت بسیار پایینی داشتند و نویز زیادی در تصویر ایجاد می کردند، اما یک مزیت طلایی داشتند: مصرف انرژی آنها خیلی کم بود و می شد آنها را در ابعاد بسیار کوچکی تولید کرد. شارپ توانست با بهینه سازی یک حسگر CMOS کوچک، دوربینی بسازد که هم در قاب باریک گوشی جا می گرفت و هم باتری را نابود نمی کرد.
کیفیت تصاویر J-SH۰۴ فاجعه بار بود. عکس ها پیکسلی، تار، تاریک و فاقد هرگونه جزییات بودند. هیچ فلاش یا فوکوس خودکاری وجود نداشت. اما برای آنهایی که این گوشی را خریدند، کیفیت عکس مهم نبود؛ معجزه این بود که این عکس از درون یک تلفن بیرون می آمد. جالب ترین نکته سخت افزاری این گوشی، تعبیه یک آینه بسیار کوچک در کنار لنز بود؛ بله، شارپ در سال ۲۰۰۰ نیاز به گرفتن «سلفی» را پیش بینی کرده بود و این آینه کوچک به کاربران کمک می کرد تا چهره خودرا در کادر قرار دهند.
نخستین گوشی دوربین دار در بازار ایالات متحده، Sanyo SCP-۵۳۰۰ بود که در نوامبر ۲۰۰۲ (دو سال بعد از شارپ) ارائه شد و دوربینی ۰.۳ مگاپیکسلی (VGA) داشت. حتی در آن زمان هم مقاومت هایی وجود داشت. مدیران حریم خصوصی نگران عکاسی مخفیانه در رختکن ها و اماکن عمومی بودند (که منتج به وضع قوانینی شد که گوشیها را مجبور می کرد هنگام عکاسی حتما صدای شاتر پخش کنند؛ قانونی که هنوز هم در ژاپن و کره جنوبی الزامی است).
اما سد شکسته شده بود. تا سال ۲۰۰۳، فروش جهانی گوشیهای دوربین دار از دوربین های دیجیتال مستقل پیشی گرفت. شرکت هایی مانند سونی اریکسون و نوکیا وارد میدان شدند و جنگ مگاپیکسل ها شروع شد.
مسیر تکاملی که J-SH۰۴ آغاز کرد، با سرعتی بی رحمانه پیش رفت. نوکیا با معرفی مدل ۷۶۵۰ (اولین گوشی دوربین دار خود) و بعدها سری N (مانند N۹۵ با دوربین ۵ مگاپیکسلی و لنز کارل زایس)، استانداردهای جهانی را تغییر داد.
این پیشرفت سریع، قاتل خاموش صنعت دوربین های دیجیتال خانگی (Point-and-Shoot) بود. شرکت های قدیمی مانند کداک که نتوانستند سرعت این تغییر را درک کنند، به ورطه ورشکستگی افتادند. وقتی در سال ۲۰۰۷ اپل نخستین آیفون را با یک دوربین ۲ مگاپیکسلی ساده معرفی نمود و در سالیان بعد پلت فرم هایی مانند اینستاگرام ظهور کردند، میخ آخر بر تابوت دوربین های کامپکت کوبیده شد.
منبع: سی دی دریا
این مطلب را می پسندید؟
(0)
(0)
تازه ترین مطالب مرتبط
نظرات بینندگان در مورد این مطلب